محمد باقر بن عماد الدين شيرازي

95

ضياء العيون ( فارسي )

از براى ابتداى آب و تاريكى جشم نافع بود زهره شير و زهره كرك و زهرهء كفتار زهرهء سك زهرهء كربه دشتى زهرهء ميمون زهرهء آهو زهرهء خركوش زهرهء روباه زهرهء خر دشتى زهرهء باز زهرهء كلنك زهرهء دراج زهرهء كوسفند زهرهء بچه كركس زهرهء شيوّط از هريك يك درم شيافى كه چون موى جفن را بمنقاش بكنند و ازين شياف جل كرده بر ان موضع جكانند منع روئيدن آن بكند و نكذارد كه ديكر عود كند زعفران الحديد زنك آهن است زاج از هركدام يك خرد و زنحار نوشادر توبال مس از هريك نيم جز و نرم صلايه كرده با زهرهء بز سر كله شياف سازند شياف عنبر را سخست دو درم سنبل زعفران اقاقيا از هركدام نيم درم صمغ عربى كثيرا سفيد از هركدام يك درم عنبر خام خوشبوى اربع درم باك است بدستور شياف سازند فصل پنجم در اكحال ذورورات و غيره از ادويه عين آنچه خسك استعمال مىكنند ان را